Echt een meisje
Kinderopvang 2000 nummer 11 Zaterdag 25 November 2000Veertien jaar geleden kreeg een van mijn zussen een dochtertje. En dat meisje werd mijn eerste gastkindje. En hoewel een jongetje net zo welkom was, vormde een meisje een leuke variatie in ons gezin. Want jongens kwamen er genoeg over de vloer.
Mijn zonen namen altijd veel vrienden mee naar huis. Vooral Jeroen had de neiging met hele schoolklassen thuis te komen. Maar nu was Alianne er dus. Ze was een mooie baby met blonde haartjes en blauwe ogen. Als ik met haar ging wandelen, dan werd iedereen die zich over de wagen boog op een brede glimlach getrakteerd. “Zo, ben je weer aan het pronken met andermans veren?” kreeg ik regelmatig te horen. En: “Leuk hè, zo’n klein meisje.” Ja, het was leuk, zo’n klein meisje. Maar beslist niet leuker dan een klein jongetje. En volgens mij waren er ook geen verschillen in opvoeding en verzorging. Op één ding na: toen Alianne groter werd wilde ze altijd zo graag een staartje in haar haar. En zowel haar moeder als ik waren niet erg handig met staartjes. Gelukkig had ik buurmeisjes met verstand van zaken. Dus als Alianne op een klassenfoto moest of naar een feestje, dan zorgden die buurmeisjes ervoor dat het wel in orde kwam met haar haar.
Alianne groeide op en had steeds minder opvang nodig. Eigenlijk stopte de opvang pas helemaal toen ze naar de middelbare school ging. Een echte tiener was ze, en ze kon zelf haar haar doen.
Inmiddels was ik gastouder van Demi en Denzel geworden. Weer was er een meisje in huis. Ze was zo’n klein hummeltje nog. Maar een “echte meid” zei een buurvrouw vertederd toen Demi een driftbui kreeg omdat Denzel haar plaagde. En een “echte jongen” zei een vriendin toen Denzel met de knopjes van de videorecorder aan het prutsen was.
“Nonsens,” zei ik dan. “Jongetjes kunnen ook driftig zijn, vooral op deze leeftijd. En er zijn genoeg meisjes met een technische inslag.” Maar het was boeiend Demi en Denzel in hun spel te observeren. Denzel moest inderdaad iets van een technicus in zich hebben. Alles was knopjes had was interessant, en hij kon tijden bezig zijn om te proberen een kapot autootje te repareren. Demi was met andere dingen bezig. Haar poppen en knuffels kregen veel aandacht, en ze was vaak met een poetsdoek in de weer. Ook nu nog mag ze graag de spulletjes uit de vitrinekast poetsen. En ze is zorgzaam. Een echt moedertje. Meermalen heb ik gezien ik hoe ze Denzel tijdens het eten liefdevol zijn broodje opvoerde. En zo klein als ze is, ze houdt zich nu ook al bezig met de schone kunsten. Ze kan goed dansen en heeft naar mijn idee een groot talent voor tekenen en schilderen. “Een echt meisje,” herhaalde mijn buurvrouw vorige week weer eens. Ik moet haar gelijk geven, hoewel ik geloof dat er ook genoeg jongetjes zijn die van poetsen houden, die zorgzaam zijn en mooie tekeningen kunnen maken. Demi en Denzel kunnen trouwens ook heel goed sámen spelen. Echt grote verschillen zijn er voor de rest ook niet tussen broer en zus. Zeker niet in de manier van verzorging en opvoeding. Op de verzorging van Demi’s lange haar na. Dat blijft moeilijk. Want nog steeds lukt me niet om een perfect paardenstaartje te maken.
Dini Commandeur